وقتی شکوفه لبخند بر لبانت می شکفد
و کلبه غمزده قلبم از صدای قدمهايت
                                          عطرآگين می شود. 
 
پرستوهای مهاجر در امتداد جنگل تنهايی
زمستان را انکار می کنند.
آنگاه من می نشينم
و رقص زيبای مهربانی را
در جشن چشمهايت نظاره می کنم.
 
تو از شقايق سخن می گويی
من خواب روييدن ريحان می بينم
و می گريم در خواب
وقتی تابوت جدايی من به مقصد غروب
                               پرواز می کند
 
شادی کلاغها                                
            خبر از تولد پاييز می دهد.